Wij maken gebruik van cookies

Om je zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn, maken wij gebruik van cookies. Door de cookies te accepteren, word je herkend. Zo kunnen we onze website afstemmen op jouw persoonlijke voorkeuren en kunnen we je relevante informatie en advertenties laten zien. Voor meer informatie kun je kijken bij ons cookie- en privacybeleid. Door gebruik te maken van deze website of door hieronder op akkoord te drukken, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.

Ik ga akkoord

Onze zorg gaat verder

Zwanger & Zo

BLOG.

 

 

Bevalling! 

09-07-2019 Geschreven door: Lot

Op de een of andere manier worden de meeste baby’s in de nacht geboren. En het komt dus ook regelmatig voor, dat ik in de nacht op pad ga naar een nieuwe wereldburger. 

Onderweg ernaartoe, ben ik me al een beetje aan het voorbereiden op wat straks komen gaat… voor zover dat kan natuurlijk. 

Als ik eenmaal op het adres ben aangekomen, sjouw ik als een pakezeltje alles naar binnen: aan mijn ene schouder mijn zware en overvolle werktas, en onder mijn andere arm de weegschaal.  

In de stille straat brandde op dit tijdstip maar op één adres een buitenlamp, en de voordeur was op een kier gezet, zodat ik niet aan hoefde te bellen en zachtjes naar binnen kon sluipen.  

Meestal moet ik even “landen” zoals ik dat noem, “voelen” waar ik ben. Snel mijn jas uit, handen wassen, en de trap op. Meestal verraden stemmen in welke kamer ik moet zijn. 

“Heey, je bent nog mooi op tijd” begroette de verloskundige me, en ik stapte de warme slaapkamer binnen. De moeder in spé lag met haar rug naar me toe, maar ik kon de vader al mooi even een hand geven.  Hij zat naast zijn vrouw op bed, en had toch nog een hand over. 

De moeder keek me tussen de weeen door vanonder haar oogleden door aan, en ik legde mijn hand even op mijn arm en noemde mijn naam. Een kort glimlachje, een blik onderling, en ik wist dat het goed zat voor dit moment. 

De verloskundige had alles al klaar gezet vanuit het kraampakket, evenals de beide emmers onder het bed (een voor het wasgoed en een voor het afval). Ik had nog mooi even tijd de beide kruikjes te vullen met kokend water, en deze ook boven klaar te leggen. Om de ene kruik wikkelde ik de hydrofiel doeken en een celstofmatje, zodat de baby straks lekker warm afgedroogd kon worden.  Om de andere kruik wikkelde ik de kleertjes.  

Ik vind dat altijd zo’n bijzonder moment! In dit geval lagen er twee setjes klaar, een uitgesproken, zwart, jongenssetje, en een heel lief rose meisjespakje. Wat leuk! Na alle controles en echo’s was het toch nog een bewuste verrassing, wie er in dit gezin zou komen wonen! 

Toen ik de ouderslaapkamer even later weer binnenkwam, merkte ik aan alles, dat het serieuzer werd. De laatste loodjes….. 

Hoe vaak ik het ook mee maak, elke bevalling is weer anders. Elke vrouw doet het op haar eigen, unieke manier, evenals haar maatje, haar man of vrouw, haar moeder of haar vriendin, die haar bijstaat op dat moment.  

Sommigen hebben behoefte aan veel support en aanmoediging ( ik kan er zelf ook wat van 😉 ) terwijl anderen helemaal in zichzelf gekeerd zijn, en alleen oog hebben voor wat er met hun lichaam gebeurt, en nog net naar de aanwijzingen van de verloskundige luisteren. 

Na een paar flinke persweeen was ze daar al…. Een mooi klein minimeisje, met pikzwarte haartjes en stevige huil….Zo dame, welkom! 

Ze schoof zo door naar boven, op mama’s borst, waar we haar een beetje droogmaakten met de warme doeken en het voorverwarmde mutsje over haar haartjes schoven.  

Dit moment is goud waard. Zelfs voor mij als “toeschouwer” went dit nooit. Ooit kreeg ik de vraag, of ik niet vreselijk moest huilen tijdens mijn werk, op het moment dat de baby geboren werd. Gelukkig niet, zou ik bijna zeggen… 

Maar eerlijk is eerlijk, de tranen van ontroering zitten soms achter mijn ogen, en soms rolt er wel eens eentje over mijn wang! 

Na het  “plechtige” moment van het doorknippen van de navelstreng door nog steeds een beetje ontdane vader, is het wachten op de placenta. “Oh ja zeg, die moet er ook nog uit!’ was de reactie van deze moeder.  De verloskundige hielp een beetje mee, en niet heel veel later, kwam ook de placenta. Helemaal compleet, en mooi om te zien hoe de vliezen zaten.  

Na een paar controles was het tijd de nieuwbakken ouders even alleen te laten met hun meisje. De verloskundige en ik vertrokken even een verdieping lager, om wat gegevens en tijden uit te wisselen die van belang waren.  

Pas na een half uurtje vertrokken we weer naar boven, waar de vader en moeder nog steeds al het mooie niet van hun meisje hadden afgekeken! Ze moest toch even haar fijne plekje van mama’s borst verlaten, voor de controles van de verloskundige. Deze testte de reflexen, waaronder het “loopreflex” ( onder de okseltjes vastgehouden, maakt de baby kleine stapjes) en het “schrikreflex”( zachtjes naar achter op het aankleedkussen laten vallen, zodat het de armpjes uitstrekt, natuurlijk valt de baby niet echt op haar acherhoofdje!)  

Ook keken we, of ze een mooie temperatuur hield, en, niet onbelangrijk, hoeveel ze woog. Ondertussen hielden we de moeder in de gaten, door af en toe haar pols te voelen, te kijken hoe en of ze vloeide, en voelden we aan de buik naar de stand van de baarmoeder. 

Toen alles goed was, was het tijd voor het eerste roze pakje deze week, waarna ze lekker even in een warme doek bij de papa mocht liggen.  

De verloskundige vertrok, na nog wat instructies gegeven te hebben, naar huis, en ik smeerde snel een paar boterhammetjes en beschuiten. Samen met wat zoete ranja, even weer de suikers op pijl brengen! Toen moeders weer een beetje bijgekomen was, hielp ik haar even naar de douche. Heerlijk even de lauwe straal over je lichaam, lekker opfrissen. Na die tijd even schone spullen aan, en hop het bed weer in ,dat ik ondertussen al met een noodgang verschoond had.  

Nadat ik de wasmachine had aangezet, nog even geholpen had met aanleggen bij de borstvoeding, en nog wat instructies gegeven had, ging ik toch ook nog even naar huis. Er is nog een klein stukje van de nacht over voor mij om heel even te gaan slapen, en ik beloofde er over een paar uurtjes weer te zijn. 

Zachtjes trok ik de voordeur achter me dicht, en stapte de stille nacht in. Nog snel even naar huis voor een paar uurtjes slaap. De eerste krantenjongens fietsten al door de straten toen ik het dorp doorreed, maar verder is er niemand. Niemand die nu al wist, wat ik weer meegemaakt had de afgelopen uren! Thuis rolde ik mijn bedje in, nadat ik de wekker gezet had, die heel netjes aangaf, dat ik 3 uur slaap in het vooruitzicht had. Maar wat gaf dat, vanavond vroeg onder de wol, en het woog niet op tegen wat ik weer had meegemaakt de afgelopen uren! 

Een paar mensen ouders zien worden, een lief klein meisje geboren zien worden, wie zegt me dat na vandaag?  

Ik heb het mooiste beroep van de wereld! 

 

 

 

 


Telefoon in de nacht. 

17-05-2019 Geschreven door: Lot

Zou het vannacht dan gaan gebeuren? 

De afgelopen nacht bleef mijn mobiele telefoon onaangeroerd naast mijn bed liggen, geen telefoontje van de Bereikbare Dienst dat er een gezin op zeer korte termijn zou gaan bevallen.

Wat mij betreft mocht het gaan gebeuren, mijn auto stond startklaar, mijn witte pakje hing gewassen en gestreken klaar op zolder ,daarnaast stond mijn volgepakte tas en de weegschaal. Kom maar door met die nieuwe wereldburger.

De eerste keer dat ik deze nacht wakker werd, was voor een sanitaire onderbreking… Een supertijd: half 2! Als er verderop in de nacht alsnog een telefoontje zou komen, had ik er in elk geval al een mooi tijdje rust op zitten. Dus weer lekker omdraaien, tot ik opnieuw wakker werd…het deuntje van de Bereikbare! 

“Ik heb een bevalling voor je” klonk het. En al fluisterend vertrok ik naar de zolder om daar de rest van de gegevens aan te horen en op te schrijven. Zo wekte ik de rest van het gezin niet, en kon ik onderweg alvast een beetje “landen”.

Snel alles genoteerd, het adres checkcheckdubbelcheck (want stel dat de buitenverlichting niet zou branden, en zou ik per abuis bij de buren aanbellen..;-) ) en aankleden maar.  Niet te gehaast, want ooit stapte ik veel te snel in mijn broekspijp, waardoor ik met een dreun op de houten zoldervloer belandde.

Nog een klein kattenwasje, beetje make up, en gaan. Voor onderweg een krentenbol, banaan en fles ranja mee, Google Maps ingetikt, en rijden maar.

Het blijft elke keer weer heel bijzonder om op pad te mogen gaan als de rest van de straat op één oor ligt. Soms wordt het zelfs alweer een beetje licht, en beginnen de eerste vogels, net als ik, ook enthousiast aan de nieuwe dag. Een andere keer is het nog pikkedonker, en mag ik de eerste bandensporen in de verse sneeuw maken met mijn autootje.

Onderweg eet ik snel de krentenbol en banaan op, om even later mijn bakkie voor de deur van het gezin te parkeren. Het buitenlicht brandt, de voordeur staat op een kier, welkom..!

 

24/7 bereikbaar 06 - 38 77 48 82
Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×